Madem rızk ile ömrü, arttırıp azaltmak, imkansızdır; Böylesi üzüntü ile gönül, nasıl perişan edilir? Ben ve sen, işlerimizi düşündüğümüz şekilde, Elde mum gibi yapmamız da mümkün değildir. Hayyam, Babil Yayınları, 2005, Birinci Baskı, s. 123
Kapkara bir ömrüm var, kötü giden bir işim; Çoğalırken çileler, azalıp gitti rahatım. Şükürler olsun Tanrıya, belanın her sebebi, Var bende; kimseden istemeye yok ihtiyacım. Hayyam, Babil Yayınları, 2005, Birinci Baskı, s. 121
Bir zaman olur biri çıkar, “ben benim” der. Malı, parası ve altını olan benim der, Bazı işleri düzene girince bir süre, Pusudan ansızın çıkan ecel, “ben geldim”der. Hayyam, Babil Yayınları, 2005, Birinci Baskı, s. 121
Dünya bağından, bir gün bile özgür değilim; Şu hayattan, bir an bile tat almış değilim. Ömrümce feleğe çıraklık yaptım; Hala dünya işinde, üstad değilim. Hayyam, Babil Yayınları, 2005, Birinci Baskı, s. 115